Blog nietestowany na zwierzętach

Poznaj mnie - WIELBŁĄD

  04 sie 2017       Elwira      Komentarze

 

- posiadają fizjologicznie przystosowane do życia w warunkach suchego i gorącego klimatu;

- w wielu krajach do dzisiaj są niestety wykorzystywane jako zwierzęta użytkowe: jako wierzchowce, zwierzęta juczne, źródło mleka, wełny, mięsa i skóry, a także w celach rozrywkowych (cyrki, wyścigi wielbłądów);

- w stanie dzikim występują jedynie w Azji Środkowej (wielbłąd dwugarbny) i w Australii, gdzie dotarły razem z afgańskimi poganiaczami. Wielbłąd jednogarbny wyginął na wolności wiele lat temu;

- są one głownie hodowane w krajach słabo rozwiniętych gospodarczo m.in. w Indiach, Chinach, Jemenie, Omanie, w Somalii, Sudanie, Kenii, Nigerii, Etiopii;

- w obrębie rodzaju wyróżnia się dwa gatunki:

  • wielbłąd jednogarbny (dromader) – występuje tylko jako zwierzę hodowlane;

 

  • wielbłąd dwugarbny – występuje zarówno w stanie dzikim, jak i jako zwierzę hodowlane;

 

  • birtugan (inaczej nar lub tulu) – potomek wielbłąda dwugarbnego i dromadera;

 

- osiągają długość do 3 metrów i wysokości do 2 metrów, a waży nawet 400kg. Tym bardziej niezwykłe jest to, że do przeżycia na pustyni potrzebują jedynie 0.28 litra wody na godzinę, podczas, gdy o wiele lżejszy człowiek wymaga 1 litra (wielbłąd zawdzięcza to temu, że nie musi zużywać dużych ilości wody na chłodzenie ciała poprzez pocenie się);

- może zmieniać temperaturę swojego ciała od 34 do 41,7 stopni Celsjusza dostosowując ciepłotę ciała do warunków atmosferycznych;

- obecność charakterystycznego garbu lub garbów na grzbiecie jest miejscem odkładania zapasów wysokoenergetycznego tłuszczu (wodę wielbłąd przechowuje – wbrew temu, co się powszechnie sądzi – nie w garbie, lecz w specjalnej wyściółce żołądka). Wielbłąd potrafi w nim zgromadzić nawet do 45kg tłuszczu. Warstwa tłuszczu na grzbiecie zwierzęcia pełni rolę izolatora, który wraz z gęstą sierścią ułatwia regulowanie temperatury ciała organizmu, a co za tym idzie – zmniejsza ilość wody odparowywanej w procesie pocenia się zwierzęcia;

- oszczędność jest także główną cechą wielbłądziego układu wydalniczego. Jest on wyposażony w specyficzną budowę tzw. pętlę Henlego, która maksymalnie zagęszcza mocz, aby odcedzić zeń jak najwięcej wody. Także i wielbłądzie odchody są tak suche, że mogą służyć za opał bez suszenia;

- małe i zatkane dziurki od nosa również są przy­sto­so­wa­niem do życia na pustyni - wchłaniają większość pary wodnej z wydychanego powietrza oraz uniemożliwiają dostanie się do nosa piachu. Takie szczelinowate nozdrza mogą się całkowicie zamknąć podczas burz piaskowych;

- półprzeźroczyste powieki umożliwiają jako takie widzenie nawet przy zamkniętych (z powodu burzy piaskowej) oczach;

Długie i gęste rzęsy to kolejne przystosowanie skutecznie chroniące przed pyłem i piaskiem

- mało kto umie tak dobrze poruszać się po piasku. Stopy wielbłąda rozszerzają się przy chodzeniu, dzięki czemu mają dużą powierzchnię styku i zwierzę nie grzęźnie;

- pije wodę z dowolnego źródła, zarówno słodką jak i słoną. Ponadto wykorzystuje wodę zawartą w zjadanej roślinności. Jeśli chodzi o dietę, to nie jest wybredny: może zjeść praktycznie każdą roślinę spotkaną na pustyni, nawet te cierniste, kolczaste oraz suche;

- wielbłąd, gdy nie musi wysilać się zbytnio fizycznie, podobno może wytrzymać bez wody nawet 10 miesięcy;

- jednorazowo może wypić nieprawdopodobne ilości wody, nawet do 1/3 masy swojego ciała, by przez kolejne dni nie pić wcale (źródła podają, że potrafią one pić ze średnią prędkością 10-20 litrów wody na minutę!). Porównywalnie, człowiek musiałby wypić wtedy ok. 20 litrów wody! Natomiast słoń wypija tyle przez cały dzień;

- wielbłąd dwugarbny porusza się inochodem, to znaczy, że nogi jednej strony ciała poruszają się jednocześnie. Ponadto potrafi też pływać;

- grube futro paradoksalnie nocą zabezpiecza zwierzę przed chłodem, by w dzień izolować od upału;

- wielbłądy są zwierzętami długowiecznymi: żyją ok 50 lat;

- w czasie biegu zwierzaki te wyglądają zabawnie – niekiedy bowiem odrywają od ziemi wszystkie cztery nogi jednocześnie;

- ciąża trwa u nich 12–13 miesięcy. Po tym czasie na świat przychodzą takie oto urocze maleństwa:

 

Tutaj już odrobinkę podrośnięte :)

- słowo wielbłąd pochodzi z gockiego "ulbandus", co jest zniekształconym łacińskim wyrazem elephantus "słoń";

 

A czy Wy mieliście może styczność z wielbłądami? Tylko nie mówcie, że w zoo. Bo takich zniewolonych biedaków nawet nie bierzemy pod uwagę! Ale o innych bardzo chętnie posłuchamy! <3

 

Źródło:

Wikipedia.pl

comments powered by Disqus